CURSO EN LÍNEA CINCO SESIONES DE POESÍA Y POLÍTICA

PoePolit y la Universidad de Campeche (México) organizan un curso en línea de poesía y política, abierto tanto para el público universitario como para todas las personas interesadas en realizarlo. Se distribuye en cinco sesiones de 2 horas y media cada una, para las que se repartirán con anterioridad materiales de trabajo entre las personas inscritas.


DESCRIPCIÓN:

El curso en línea “Cinco Sesiones de Poesía Actual y Política” forma parte de las actividades derivadas del proyecto de investigación internacional “Poesía Actual y Política: Análisis de las relaciones contemporáneas entre producción cultural y contexto sociopolítico” (FFI2016-77584-P). El curso será impartido por destacados investigadores: Dra. Geneviève Fabry, Université Catholique de Louvain (Bélgica); Dra. Tatiana Suárez Turriza, Universidad Pedagógica Nacional (Universidad 041 Campeche); Dr. Burghard Baltrusch, Universidad de Vigo (España); Dra. Iratxe Retolaza Gutierrez, Universidad de El País Vasco (España) y Dra. Cornelia Grabner, Universidad de Lancaster (Reino Unido). La segunda sesión, impartida por la Dra. Tatiana Suárez Turriza, será la única en modo presencial.

“Cinco Sesiones de Poesía Actual y Política” tendrá una duración total de 20 horas: 15 horas efectivas (cada sesión tendrá una duración de tres horas) y 5 horas autoadministrables (para la lectura de los materiales).


OBJETIVO:

En “Cinco Sesiones de Poesía Actual y Política” se analizará la obra de autores contemporáneos, europeos e hispanoamericanos, desde una perspectiva política centrada en el discurso de la resistencia, la subversión, la crítica social, y el feminismo. Los asistentes podrán reflexionar sobre otros climas estéticos que la poesía actual ofrece a través de sus expresiones líricas y no líricas. El curso va dirigido al público universitario y al público en general, no necesariamente especialistas en letras.


TEMAS:

-“Alcance político y poético de las representaciones de Cristo en la poesía de Raúl Zurita”, Geneviève Fabry (Université Catholique de Louvain). Fecha 29 de marzo

Se presentará una visión de conjunto de la obra del poeta chileno Raúl Zurita (*1950), partiendo de un enfoque particular: la figura de Jesucristo es recurrente en su obra y permite analizar las continuidades y las discontinuidades en su trayectoria creativa. La obra de Zurita, especialmente sus trabajos de land art, así como su peculiar uso de intertextos bíblicos, levantó polémicas a la hora de evaluar el alcance político de su práctica artística.


- “Poesía hispanoamericana de la Gran Guerra; poética y política de los lieux de mémoire”, Tatiana Suárez Turriza (Universidad Pedagógica Nacional. Unidad 041 Campeche). Fecha 4 de abril

Se analizarán algunos poemas inspirados en el tema de la Gran Guerra (1914-1918) de los poetas Vicente Huidobro, César Vallejo y Salomón de la Selva.  La lectura partirá de la revisión del concepto de “lugar de memoria” propuesto por Pierre Nora, que sugiere el vínculo del discurso literario con los discursos históricos y políticos. También, se retomarán algunas nociones de teoría estética de Walter Benjamin, para reflexionar sobre el sentido político de la poesía –y de los poetas– a la luz de la modernidad en los albores del siglo XX.


-"Adília Lopes: poesía, ciencia y política", Burghard Baltrusch (Universidad de Vigo). Fecha 12 de abril.

En esta sesión se ofrecerá una introducción general a la obra de una de las autoras más vanguardistas de la poesía portuguesa de las últimas décadas apoyándose, mayoritariamente, en ejemplos traducidos al castellano. Aspectos como la subversión de la tradición literaria, el feminismo, el intertexto literatura-ciencia y la expresión no lírica serán algunas de las líneas temáticas presentadas.

-“El bombardeo de Guernica en la poesía vasca contemporánea”,  Iratxe Retolaza Gutierrez (Universidad de El País Vasco). Fecha 3 mayo

En esta sesión nos aproximaremos a diversas interpretaciones poéticas del bombardeo de Gernika en el campo de la literatura en lengua vasca. Mediante la lectura de poemas dialogaremos sobre este lugar de memoria (el bombardeo de Gernika), y sobre las diferentes maneras de (re)interpretar lo que significó aquel acontecimiento histórico, pero sobre todo, diferentes maneras de interpretar lo que significa y simboliza dicho bombardeo en el presente para algunas de las voces de la literatura vasca.


-“El análisis literario frente al compromiso político-social: ¿Despolitizar o posicionarse?”, Cornelia Grabner (Universidad de Lancaster). Fecha 9 de mayo.

En esta sesión se considerarán las posturas que ha tomado el análisis literario frente al compromiso político-social de escritores del siglo XX y XXI. ¿Cómo debería responder el análisis literario ante textos programáticos y ante la escritura comprometida?

Visita de Joana Meirim a Vigo

O 4 de maio, estará en Vigo a investigadora e profesora portuguesa Joana Meirim para presentar a revista Jogos Florais e para dar unha conferencia sobre arte e política en Alberto Pimenta. 

Joana Meirim é profesora na Universidade Católica Portuguesa e investigadora do Centro de Estudos de Comunicação e Cultura (CECC) da mesma universidade. Licenciouse en Estudos Portugueses na Universidade Nova de Lisboa (FCSH-UNL), rematou o Mestrado na Universidade da Coruña e doutorouse en Teoría da Literatura na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, cunha tese sobre Jorge de Sena e Alexandre O'Neill, sobre os que continuou a publicar artigos. Entre 2006 e 2008, foi lectora de portugués na Universidade da Coruña e en 2013, coeditou o volume de correspondencia entre Jorge de Sena e Carlo Vittorio Cattaneo. Recentemente, organizou un libro coletivo de ensaios sobre Alexandre O'Neill baixo o título E a minha festa de homenagem? (2018). 

Durante a mañá do día 4, ás 11h00 na Facultade de Filoloxía e Tradución de Vigo, a profesora e investigadora portuguesa dará unha conferencia centrada na figura do artista portugués Alberto Pimenta. A presentación, ten como obxectivo analizar o carácter político das dúas últimas obras publicadas de Pimenta: Autocataclismos (2014) e Nove fabulo, a mea vox/ De novo falo, a meia voz (2016), que a pesar de ter un ton distinto (a irrritación de Autocataclismos diferénciase do ton máis calmado do último texto), ambas comparten unha análise crítica da sociedade contemporánea. Alberto Pimenta critica sen panfletarismo a realidade cotiá dun mundo cunha democracia previsible e que vira as costas á crise dos refuxiados. Joana Meirim reflexionará en profundidade sobre estes dous libros e tentará dar as claves da poesía deste autor irreverente e polémico. 

Ás 19h00 da tarde, Joana Meirim presentará na Casa Arines (Centro Cultural Camões de Vigo) a revista de poesía e crítica Jogos Florais, da que foi creadora xunto a Sara Carvalho, Ana Maria Pereirinha e Maria Sequeira Mendes. Este proxecto defínese na súa páxina web como "um site de crítica e poesia de diferentes nacionalidades, formas e feitios". Conta con varias seccións poéticas como "poemas de agora", "poemas de antes", "poemas inéditos"e "poemas traduzidos", cun apartado de entrevistas, cun bloque titulado "Marginalia"onde se contan curiosidades literarias e cun repositorio de ensaios difíciles de atopar na actualidade.  Para máis información, pódese consultar a páxina web de Jogos Florais. 

Call for papers for the conference "Testimony. Conmemoration. Wellbeing"

Conference: Testimony. Commemoration. Wellbeing.

The Center for Cultural Decontamination in Belgrade, the Faculty of Philosophy, University of Sarajevo, the Historical Museum of Bosnia and Herzegovina in Sarajevo and the Institute for Philosophy and Social Theory in Belgrade will hold a conference on “Testimony. Commemoration. Wellbeing” on April 20 – 27. 2018 (April, 20-24. 2018 in Sarajevo and April 26-27. 2018 in Belgrade) as part of the project “Testimony – Truth or Politics: The Concept of Testimony in the Commemoration of the Yugoslav Wars”. This conference aims to democratize the historical narrative building in the region and to strengthen the inclusion of the Yugoslav Wars in the European remembrance practices.

Witnessing is a participative act, testifying is an act of speech with multiple addressees at once, at least those relating to the situation testified upon, the situation of testifying and a self-address which constitutes multiple speakers. The simultaneity of time and space creates an ever changing assemblage of singular-plural social relations, intimate and political, at work much after the testimony has been given and anew each time it is heard. The diversity of social relations at the base of testimony makes its relation to reality, both that experienced and that in which testimony is heard, complex. This trait makes it unstable for the purpose of the listener whose demand is for the Truth, i.e. a comprehensive meaning which would constitute the person testifying as Subject and/or as a generic Subject, also constituting both testifying and testified factual situations as Events.

Michel Foucault describes the role of institutions in which testimony takes place as follows: “The archive is first the law of what can be said, the system that governs the appearance of statements as unique events. But the archive is also that which determines that all these things said do not accumulate endlessly in an amorphous mass, nor are they inscribed in an unbroken linearity, nor do they disappear at the mercy of chance external accidents; but they are grouped together in distinct figures, composed together in accordance with multiple relations, maintained or blurred in accordance with specific regularities [...]. It is that which defines the mode of occurrence of the statement-thing; it is the system of its functioning. Far from being that which unifies everything that has been said in the great confused murmur of a discourse, far from being only that which ensures that we exist in the midst of preserved discourse, it is that which differentiates discourses in their multiple existence and specifies them in their own duration.” (Archaeology of Knowledge 145-6).

Among the initial linguistic-theatrical settings of testimony are the court room and the legal system. They bind the speech act of testimony to the demand of providing evidence for factual truth and regulate the multiplicity of social relations at the base of testimony. By defining the witness as disinterested they dismiss the claim and demand that any speech act, including that of the witness, puts forth. In return for these restrictions the judicial system offers its idea of justice, even if justice is attainable. However, is that all that is necessary? In the post- WWII period there was a rapidly growing use of the international judicial system to provide justice for the victims of human rights violations, war crimes, and crimes against humanity, with newly-coined terms such as transitional and restorative justice.

The conference will examine how different global ideological paradigms (human rights, Holocaust commemoration, conflict management, reconciliation, Marxism) and institutional regimes (local and international courts, NGOs, archives, state and private educational institutions) act as regulative measures to produce adequate testimonies. The main question which the conference focuses on is what are the settings in which the excess that testimony always already produces as settings that can create a possibility for alternative social relations. These relations could then, in the context of the commemoration of Yugoslav wars in the 1990’s, allow for a common life and wellbeing.

We invite abstracts of maximum 250 words to be sent to trajkovic@instifdt.bg.ac.rs by March 5th, 2018. We welcome papers from various fields of study as well as from practitioners sharing their experience with testimonials. Applicants will be notified about their participation by March 15, 2018.

Other project partners are: The Ignorant Schoolmaster and his Committees, Belgrade; The Museum of Contemporary Art, Belgrade; Boem, Vienna, Austria; Osservatorio Balcani e Caucaso Transeuropa (OBCT Transeuropa), Rovereto, Italy; Historical Museum of Bosnia and Herzegovina, Sarajevo; Centre for Cultural and Social Repair, Banja Luka; The Leibniz-Institute for East and Southeast European Studies, Regensburg, Germany.

Further information: http://svedocanstvo-imenovatitoratom.org/en/conferences

Sátira, arte e política en Alexandre O'Neill

Xa está dispoñible nas librarías un volume con distintos textos críticos arredor da figura de Alexandre O'Neill, organizado por Joana Meirim e publicado pola editora Tinta China. O libro toma como título o encabezamento dunha crónica que o propio poeta escribiu en 1973, onde reivindicaba ironicamente unha festa de homenaxe tras 25 anos dedicado ao mundo literario. Así, este conxunto de artigos pretende ser unha resposta a esa satírica pregunta. Entre os numerosos textos recollidos neste volume, que analizan desde diferentes perspectivas o traballo dun dos maiores exponentes do movemento surrealista portugués, pódese destacar a achega que dous membros do proxecto de investigación POEPOLIT realizan á súa obra. Em primeiro lugar, Carlos Nogueira, trata de comprobar se estamos ante un poeta satírico, tema que se encontra entre as principais liñas de estudo do investigador da Universidade de Vigo. Pola súa banda, Burghard Baltrusch analiza a arte e a política en Alexandre O'Neill nun artigo titulado "'Amanhã acontecido'- Reflexões sobre arte e política em Alexandre O'Neill ". 

Poesía e política nas II Xornadas Internacionais José Saramago

Durante os pasados días 4 e 5 de decembro celebráronse, na Casa das Campás de Pontevedra, as II Xornadas José Saramago organizadas pola I Cátedra Internacional José Saramago da Universidade de Vigo e co apoio do proxecto de investigación POEPOLIT. Esta segunda edición xiraba arredor de tres eixos: comunicación, arte e política e, precisamente estes foron os temas principais de grande parte das comunicacións e conferencias ofrecidas ao longo das xornadas. Son varias as conclusións/consideracións que se poden extraer do diálogo que se produciu nas once comunicacións e conferencias ofrecidas estes días. En primeiro lugar, salientouse xa desde o acto de apertura -á cargo do cofundador da cátedra Burghard Baltrusch; a decana da Facultade de Belas Artes, Silvia García; e o Vicerreitor do Campus de Pontevedra, Juan Manuel Corbacho- a capacidade interartística da obra de Saramago, algo que ratificaron, entre outros, a profesora da Universidade Sorbonne Nouvelle Egídia Souto, quen demostrou o poder imaxético dos textos saramaguianos na súa conferencia titulada "As intermitências da morte ou a tentação para celebrar as danças macabras: o esqueleto apaixonado". Alí comparou a representación da morte na novela As intermitências da morte con diversas formas de ilustrala e recreala na tradición occidental -como as danzas macabras. É precisamente este poder visual nas obras de Saramago o que fai tan importante unha análise das ilustracións que acompañan os seus libros, tema que foi tratado en varias das conferencias. Por un lado, Carlos Nogueira (Universidade de Vigo) fíxoo na súa análise do libro infantil "A maior flor do mundo" e da curtometraxe que se fixo baseándose nel. Durante a conferencia de clausura, Burghard Baltrusch (Universidade de Vigo) analizou e comparou a historia contada nos versos saramaguianos de O ano de 1993 e a que contan as ilustracións de Graça Morais para a edición do libro de 1987.

Foi esta forte relación entre a literatura e as outras artes que se encontra nos libros de Saramago o que permitiu levar a cabo tres proxectos interdisciplinares con alumnos de diversos graos da Universidade de Vigo: por unha banda, o grupo de innovación docente ComTecArt uniu os coñecementos do estudantado de Ciencias das Telecomunicacións e de Comunicación Audiovisual para que xuntos creasen videoxogos inspirados no libro A viagem do elefante, de Saramago. Os asistentes ás xornadas puideron probar durante a tarde do luns o resultado deste proxecto e as reinterpretacións lúdicas que se fixeron da obra do autor luso. Os outros dous proxectos que se puxeron en marcha no marco destas Xornada tiveron como protagonista ao estudantado do Mestrado de Animación e de Libro Ilustrado da Universidade de Vigo. Os e as alumnas de primeiro ano, nun proxecto coordinado polo profesor José Chavete e dirixido pola estudante Beatriz Gregores, mostraron os primeiros resultados da curtametraxe de animación baseada no conto A ilha desconhecida. Pola súa banda, os alumnos de segundo ano explicaron o seu proceso de traballo e posteriormente proxectaron as cinco animacións da "Passarola" sobre as que traballaron durante os últimos meses. 

              

                                 

Ao longo destes dous días de reflexión sobre a obra do autor portugués, tentouse poñer énfase tamén na mensaxe política que transmiten as obras de Saramago. Durante a conferencia de apertura realizada por Ana Paula Arnaut (Universidade de Coimbra), cuxo obxecto de estudo era a Memorial  convento, repensouse a Historia de Portugal, contrapoñéndoa coas pequenas historias que poboan a novela de Saramago. Así, o autor portugués recupera aos heroes anónimos que axudaron a construír a nación portuguesa e que foron esquecidos no momento de construír un discurso oficial da nación portuguesa. Nesta obra, polo tanto, Saramago contrapón aos heroes oficiais, que a miúdo sofren un proceso de rebaixamento ao mundo corpóreo e de caricatura, con heroes descoñecidos aos que saca do anonimato para ficcionalizalos, como é o caso de Blimunda. Este personaxe é precisamente o escollido polo profesor Burghard Baltrusch (Universidade de Vigo) para realizar a súa conferencia "A goodness that is forgetful of himself"- Reflexões sobre a Blimunda de Memorial de convento. A través das teorias de Jacques Derrida reflexionou sobre as formas de construír este personaxe emblemático da obra saramaguiana e que desafía os discursos hexemónicos. 

A última conferencia ofrecida o primeiro día das xornadas, "Biopolítica como categoría política transversal na ficción de José Saramago", realizada por Xosé Luis Fernández Lorenzo (Universidade de Santiago de Compostela), salientou o aspecto político presente en toda a obra de Saramago e, concretamente, en tres das súas novelas principais O ano da morte de Ricardo Reis, Memorial do Convento e Ensaio sobre a cegueira. Ao abeiro de ferramentas de análise política como as proporcionadas por Rancière, o investigador propón unha lectura política das obras do autor portugués. 

Esta proposta retomouna, durante o segundo día das xornadas, Carlos Nogueira (Universidade de Vigo) na súa reflexión sobre os libros de Saramago dirixidos aos máis novos, O lagarto e A maior flor do mundo, que tamén permiten unha análise da sociedade e do contexto político do momento. Por último, Uxío Couto, que realizou unha intervención sobre o filme Blindness (adaptación que Fernando Meirelles fixo da novela de Saramago Ensaio sobre a cegueira) e a súa posible dobraxe ao galego. Lanzou unha pregunta que podemos considerar tamén política: "por que aínda non existe unha dobraxe ao galego do filme?". 

Cómpre salientar tamén como se reivindicou a poesía política de Saramago a través de dúas intervencións sobre un dos libros máis esquecidos do autor portugués, O ano de 1993. En primeiro lugar, Antía Monteagudo analizou de que forma a cidade se converte nun espazo opresivo e represivo onde converxen diversos episodios crueis da historia e numerosas ideoloxías negativas para o progreso humano: ditaduras, guerras, a sociedade do espectáculo ou a tecnoloxía sen control. Pola súa banda, Burghard Baltrusch analizou o aspecto político tanto nos versos de Saramago como nas ilustracións de Graça Morais. 

Máis fotografías sobre as II Xornadas Internacionais José Saramago:

https://dinolipoe.imgbb.com/albums

https://www.facebook.com/pg/catedrasaramago/photos/?ref=page_internal

Lugares onde encontrar máis información sobre as xornadas:

https://duvi.uvigo.gal/contenido/artigos/academicas/2017/12/artigo_0003.html

http://axenda.pontevedra.gal/eventos/ii-xornadas-internacionais-jose-saramago/

http://www.farodevigo.es/portada-pontevedra/2017/12/06/campus-aprender-disfrutar/1799091.html

http://catedrasaramago.webs.uvigo.gal/

Visitas de Antonio Méndez Rubio e Alethia Alfonso á Universidade de Vigo

O pasado 26 de outubro de 2017, a FFT da Universidade de Vigo contou coa visita de dous grandes investigadores da literatura: pola mañá, o poeta, ensaísta e profesor Antonio Méndez Rubio impartiu unha  conferencia titulada "Poetizar lo común (perdiendo el mundo)", e, pola tarde, a mexicana Alethia Alfonso deu un seminario co nome "Diferencias entre ecopoética y ecocrítica". Ambos reflexionaron sobre o estado da relación actual entre poesía e política contemporáneas. 

O poder do poético, a tiranía da estética e a sensación de estar perdendo o mundo na conferencia de Méndez Rubio

A intervención do poeta e investigador Antonio Méndez Rubio comezou coa proxección dunha curta de animación de Steve Cutts que ilustraba a sensación de malestar que, para o profesor valenciano, caracteriza o noso momento histórico.Vivimos dominados pola sensación de estar perdendo o mundo e coa idea de que só a estética nos pode salvar ("en un mundo perdido y sin ética, a las personas sensibles solo nos queda la estética" afírmase no cómic Máquina Baja citado polo conferenciante). Seguindo as teorías de grandes estudosos como Foucault, Rancière ou Derrida, Méndez Rubio tentou explicar a diferenza entre o poético e o estético, así como as implicacións de vivir nun mundo estetizado. Mentres que a estética se centra no emisor, a poesía fai o propio coa mensaxe. Na actualidade, a poesía estúdase como unha parte da literatura, que á súa vez, forma parte do artístico ou do estético, incluído dentro do social. Este pequeno espazo que se lle dedica á poesía, sempre baixo o dominio da estética, implica que non se pode exprimir o poético ao máximo e, polo tanto, as funcións e o poder da poesía, redúcense. A función poética, centrada na mensaxe, aparece baixo o poder do estético e da súa función expresiva (centrada no emisor), polo que podemos afirmar que estamos a sufrir unha substitución do poético polo estético e do político polo ético. Partimos da idea sinalada por Rancière de que a arte é política pola pragmática social que propón e que se fai dunha forma estética, pero a estética e a política poden ser unha asociación perigosa. O problema é cando estetizamos a política, concedéndolle máis importancia á función expresiva da linguaxe cá propia mensaxe que transmitimos. Isto ocorreu durante os diferentes réximes fascistas (cuestión xa estudada por Méndez Rubio no seu ensaio FBI, Fascismos de Baja Intensidad). Se o artístico só se fai estético, elimínase o poético e a súa capacidade transformadora do mundo. 

A substitución da poesía pola estética pode crear unha sensación de autocompracencia e de superficialidade, símbolos da sociedade "neofascista" na que vivimos. O profesor e poeta usa este termo para caracterizar a nosa realidade mercantilizada e sen capacidade crítica. Cambiamos a mensaxe do poético pola satisfacción do expresivo baleiro e prodúcese como resposta unha fuga da realidade, que nos leva á sensación de estar a perder o mundo. Un exemplo que ilustra ben isto é o caso dos selfies e a necesidade de autocompracencia e recoñecemento. Os selfies preséntanse como o paradigma desta sociedade "neofascista", estetizada pero sen unha verdadeira mensaxe. Como resposta a isto, prodúcese unha evasión da realidade para a que nos resgardamos na nosa coiraza. Ante unha sociedade neofacista, baleira, sen mensaxe, evadímonos da realidade e escondémonos. A mellor metáfora para describir a situación actual dunha sociedade marcada polo mercado e a lei da estética é a dun cangrexo ermitán que non quere saír para non perder a seguridade da súa cuncha, imaxe que proxectou o poeta durante a súa conferencia.

Polo tanto, na nosa sociedade estetizada, protexémonos na nosa cuncha contra o poético, porque sabemos que é precisamente isto o que pode tranformar o mundo. Para tentar modificar o noso espazo común, debemos intentar poñer en relación o político e o poético. O único que nos pode librar da sensación de perder o mundo é, polo tanto, a busca dun novo concepto de poesía que non só se centre no estético (como a chamada "Poesía da expresión" dos anos 80 e 90, xa analizada por Antonio Méndez Rubio no seu ensaio La destrucción de la forma y otros escritos sobre poesía y conflicto, 2008), senón que tamén interveña sobre o espazo político dunha forma crítica. Pódese ver toda a conferencia impartida por Antoniuo Méndez Rubio na seguinte ligazón. 

Ecocrítica, ecopoesía e biosemiótica durante o seminario aberto de Alethia Alfonso

Durante o seminario que Alethia Alfonso impartiu esa mesma tarde, a investigadora mexicana tentou describir a ecocrítica, ecopoesía e biosemiótica, tres novas formas de achegarnos á poesía que nacen como unha hibridación entre os estudos medioambientais e o estudo temático dunha obra e cuxo obxectivo é o de entender a forma na que nos relacionamos co medio no que vivimos. 

A ecopoesía nace ligada á fenomenoloxía, xa que nos coloca en relación co medio. Algúns dos estudosos principais deste movemento son Pollock, Reilly e Rigby. Entre as principais manifestacións de ecopoesía podemos encontrar a poesía nacionalista do século XIX ou a poesía bucólica e pastoril. 

Pola súa banda, a ecocrítica nace coa unión de diversas áreas de estudo (en concreto, da ecoloxía e da crítica) nunha universidade dos Estados Unidos. Froito desta unión, nace a idea de que cada poema é fillo do seu tempo e que todo se relaciona co medio ambiente no que é creado. Unha das vertentes principais é a da materialidade da linguaxe, que implica que o uso ou a práctica da linguaxe é distinta en cada texto, pois non existe unha linguaxe universal, senón unha semellanza familiar. Esta idea foi exposta, por primeira vez  por D. Bleich, baseándose, á súa vez, en Wittgenstein. 

Por último, a biosemiótica fundouse en Moscova e plantexa a idea de que todos os entes do planeta son capaces de crear semiose entre si. Un exemplo de semiose sería a linguaxe humana, que non só serve para comunicarnos mellor, senón para moldear o mundo á nosa visión. A forma na que modificamos o noso mundo créanos conflitos con outros animais, xa que non somos os únicos que facemos semiose. Entre os estudos máis salientables deste movemento podemos destacar a James Shapiro, que chegou a plantexar que a interpretación dos xens era unha forma de crear poesía; ou tamén a Thoreau e a Emerson, que durante o século XIX entenderon a natureza como unha forma de conectar mellor con Deus. 

Estas tres novas formas de achegarnos á literatura, á parte de crear unha forma de estudo interdisciplinar, permiten analizar as diferentes culturas como se fosen ecosferas e, partindo de esquemas como o da ecoloxía, estudar a relación de poder e equilibrio que se establece entre as distintas culturas do mundo. Pódese ver toda o seminario impartido pola profesora na seguinte ligazón. 

Máis información sobre estas dúas visitas no Diario Oficial da Universidade de Vigo (DUVI): 

https://duvi.uvigo.gal/contenido/artigos/cultura/2017/10/artigo_0021.html

http://tv.uvigo.es/es/serial/3239.html

Coloquio con Antonio Méndez Rubio

Tras a súa intervención na Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo, onde deu unha interesante conferencia baixo o nome "Poetizar lo común", Antonio Méndez Rubio dirixiuse a Santiago de Compostela para presentar e dialogar sobre dúas das súas últimas obras: ¡Suban a bordo! (Introducción al fascismo de baja intensidad) e o libro de poemas Por nada del mundo. Xunto ao poeta e ensaísta, estiveron o profesor Arturo Casas e a crítica Ana Salado, que reflexionaron, entre outras cousas, sobre poética, poesía e poesía política.